Kraj Ladnok

Niegdyś, w czasach których nikt już nie pamięta, których nie znajdziesz w żadnej książce i o których nikt nie opowie Ci żadnej legendy, był jednością. Ludzie Okuna żyli w tym czasie w pokoju między sobą w kraju Ferono.

Razem obchodzili festiwale, śpiewali te same piosenki i modlili się dla tych samych bogów, które z ich strony służyły Okunowi, który z kolei wszystko stworzył. Ale cień zapadł na kraj. A jedność narodu coraz bardziej ginęła. Narody orków, goblinów i trollów planowały dojść do władzy.

A narody ludzi, wróżek i krasnalów próbowały temu zapobiec, i nie trwało to długo, aż pierwsze krople krwi spadły na ziemię kraju Ferono. Zaraz potem paliły się domy, świątynie bogów z wszystkich narodów. Nie było nikogo, kto by powstrzymał to zło, a Okun był rozgniewany tymi karygodnymi czynami.

Bald darauf brannten die Heimstätten und Tempel der Götter aller Völker. Niemand war da, der dem Bösen Einhalt gebot, den Okun war über die Freveltaten erzürnt und schwieg.

I tak zaczęła się straszna wojna i nie wyglądało na to, że kiedys się skończy. Nawet kraj Ferono zmienił się strasznie przez te walki.

Po wielu latach rozlewu krwi, tylko kilka z narodów przeżyło, a bogowie poprosili Okuna, żeby skończył z tą walką.

I tak Okun zdecydował, że musi oddzielić narody. Narody dnia miały być ludźmi, krasnoludami i wróżkami, bo one zawsze kierowały się ku słońcu. Narodami nocnymi zostały orki, trolle i gobliny, bo bardziej niż każde inne zwierzęta uwielbiały światło księżyca. I Okun zmieszał języki narodów nocnych i dziennych, aby już nigdy nie powiedziały sobie na wzajem złego słowa.

Die Völker der Nacht wurden die Orks, Trolle und Goblins, den mehr als alle Anderen verehrten sie den Mond. Und Okun verwirrte die Sprachen der Völker des Lichts und der Völker der Nacht, damit niemals wieder ein böses Wort unter ihnen fallen konnte.

Ale Okun nie zapomniał co się stało, i dlatego zdecydował, że dotąd nie będzie pokoju między narodami, aż nie pojawi się jakiś bohater, który będzie tak silny, że przyniesie pokój w każdy zakątek nowych krajów.

Nowy kraj nazwali Gondal, boskie słowo oznaczające nadzieję. I dlatego każdemu jest ono znane.